حیات، غفلت رنگين یک دقیقه "حوا"ست...

سلام!

میخواستم این وبو حذف کنم به دلیلی (شرمنده به شما ربطی نداره!) ولی بعد از کمی تفکر به دلیلی (متأسفانه اینم به شماها مربوط نمیشه) منصرف شدم!

به هر حال هنوز هستم اگه خدا بخواد.

                                                ***

کنار مشتی خاک

در دور دست خودم، تنها، نشسته ام.

نوسان ها خاک شد

و خاک ها از میان انگشتانم لغزید و فرو ریخت.

شبیه هیچ شده ای!

چهره ات را به سردی خاک بسپار.

اوج خود را گم کرده ام.

می تر سم، از لحظه بعد، و از این پنجره ای که به روی

احساسم گشوده شد.

برگی روی فراموشی دستم افتاد: برگ اقاقیا!

بوی ترانه ای گم شده می دهد.

از پنجره

غروب را به دیوار کودکی ام تماشا می کنم.

بیهوده بود، بیهوده بود.

این دیوار، رو ی درهای باغ سبز فرو ریخت.

زنجیر طلایی بازی ها، و دریچه روشن قصه ها، زیر آوار

رفت.

آن طرف، سیاهی من پیداست:

روی بام گنبدی کاهگلی ایستاده ام، شبیه مرغی.

و نگاهم را در بخار غروب ریخته ام.

روی این پله ها غمی، تنها، نشست.

در این دهلیز ها انتظاری سرگردان بود.

"من" دیرین روی این شبکه های سبز سفالی خاموش شد.

در سایه ـ آفتاب این درخت اقاقیا، گرفتن خورشید را

در ترسی شیرین تماشا کرد.

خورشید، در پنجره می سوزد.

پنجره لبریز برگ ها شد.

با برگی لغزیدم.

پیوند رشته ها با من نیست.

من هوای خودم را می نوشم

و در دور دست خودم، تنها، نشسته ام.

انگشتم خاک ها را زیرو رو می کند

و تصویر ها را به هم می پاشد، می لغزد، خوابش می برد.

تصویری می کشد، تصویری سبز: شاخه ها، برگ ها.

روی باغ های روشن پرواز می کنم.

چشمانم لبریز علف ها می شود

و تپش هایم با شاخ و برگ ها می آمیزد.

می پرم، می پرم.

روی دشتی دور افتاده

آفتاب، بال هایم را می سوزاند، و من در نفرت بیداری

به خاک می اقتم.

کسی روی خاکستر بال هایم راه می رود..............

روی علف های اشک آلود به راه افتاده ام.

خوابی را میان این علف ها گم کرده ام.

دست هایم پر از بیهودگی جست و جو هاست.

"من" دیرین، تنها، در این دشت ها پرسه زد................

روی غمی افتاده ام.

به شبی نزدیکم، سیاهی من پیداست...

کنار مشتی خاک

در دور دست خودم، تنها، نشسته ام.

برگ ها روی احساسم می لغزند.

"سهراب سپهری" ولی بعضی جاهاش رو حذف کردم! به خاطر همینم اسم شعرو عوض کردم، چون اگه عوضش نمی کردم، اصلآ به اینی که من نوشتم ربطی نداشت!

سرنوشتم چه خواهد شد؟ آیا فردا زنده خواهم بود؟ آینده ام چه می شود؟ آیا سرنوشتم در یک شب تیره رقم می خورد یا روزی روشن؟آیا به آرزوهایم خواهم رسید،آرزوهای دور و دراز؟ آیا با تو خواهم بود؟هیچ نمی دانم...

اینا همه سوالایی بودن که تو ذهن اکثریت ما بی پاسخ موندن و هیچ کسی جواب اونا رو نمی دونه جز اعمالمون و خدا...

«سرنوشت» کلام افراد ضعیف است.

«تقدیر» بهانه ی آن عده مردمی است که خود توانایی اداره ی اندیشه های خود را ندارند.

آنچه ما در مسیر زندگی تجربه می کنیم ، خود سازنده اش هستیم...

امروزم مثل همه ی روزهای عمرم بیش از همه چیز و همه کس بهش احتیاج دارم پس می خوام در کنارم باشه و معنی بودن رو بهم بفهمونه.می خوام فانوس روشن شب تارم بشه تا یه وقت راه گم نکنم و تو چاه ظلمت بیفتم که ازم ناراحت بشه. دوست ندارم ازم دلگیر بشه، دوست دارم همیشه همون قدری که من دوستش دارم(یه کمی بیشتر) منو دوست داشته باشه «که مطمئنم داره»...

او آمد و رفت.می دانم چرا آمد،آمد برای این که داغ رفتنش را بر قلبم بگذارد.آمد تا مرا دیوانه ی خود کند وخود را دیوانه ی دیگری.آمد تا برای اولین بار هم که شده طعم جدایی راحس کنم.آمد تا بدانم برای چه آمده است.اما نمی دانم برای چه رفت،مگرازمن چه دیده بود جز محبت وعشق.مگرمن به گنجشک های کوچک قلب بزرگش سنگ پرتاب کرده بودم که رفت.مگر من هرچه داشتم و نداشتم را به او تقدیم نکردم،ازعشق گرفته تا همه ی وجودم و...مگر من برای به دست آوردن او غرورم را نشکستم،مگر برای رسیدن به او از همه چیز نگذشتم.مگر وقتی آمد در و دیوار قلبم را برایش چراغانی نکردم.مگر وقتی که خبر رسیدنش را شنیدم،گلهای مریم وشقایق و رزهای سرخ عاشقو مهمون جشن اومدنش نکردم،مگر... او چه بدی از من دیده بود که رفت؟او که آنقدر آه کشیدم تا خدا برایم فرستادش.ولی چرا رفت؟چرا مرا تنها گذاشت تا در غم دوری اش مانند شمعی که از دوری پروانه دیوانه گشته بسوزم.

وقتی که آمد فکر می کردم که برای همیشه پیشم می مونه ومن خوشبخت ترین عاشق دنیام،ولی رفت. حالا که رفته، اما بهش بگین که یک دیوونه تو یک دهکده ی تنها وتو یک خونه ی بی چراغ و نور منتظره، منتظرش تا بیاد و اونو ببره به همون سرزمینی که رفت...